Անցնել բովանդակությանը

Հովհաննես Հովհաննիսյանի բանաստեղծություններ բնության մասին

Հովհաննիսյանի քնարերգությունը զուսպ է ու մաքուր՝ թեթև թախիծով համակված երգեր հայրենի բնության, սիրո ու ազգային անցյալի մասին։ «բնություն» թեմայով կայքում զետեղված է հեղինակի 3 բանաստեղծություն։

Բանաստեղծություններ, որոնք նվիրված են բնության գեղեցկությանը, բույսերին, կենդանիներին և բնական երևույթներին:

Գործերն ընդգրկում են 1884–1904 թվականների ստեղծագործություններ։

Հարակից թեմաներից են՝ գարուն, հույս, սեր, գեղեցկություն և տխուր։

Ցուցադրվում է 1–3 3-ից

Հովհաննես Հովհաննիսյան Հովհաննես Հովհաննիսյան 1904

Արծիվն ու արտույտը

Արծիվը կանգնած սև ժայռի գլխին
Հանգիստ ու հպարտ նայում է չորս դին.
Ցածն ամպեր ճերմակ յոդում են ձորում,
Վերևում վճիտ եթերն է ծորում։
բնությունգարուն +1
Հովհաննես Հովհաննիսյան Արծիվն ու արտույտը Հովհաննես Հովհաննիսյան · 1904 բնությունգարուն +1