Հովհաննես Թումանյան - Հոգիս՝ տանը հաստատվել -

…Ես այսօր մեռա հին անտառում,
Շուքերի ներքո կաղնենու հին,
Ինձ վրա լացին բարակ առուն
Եվ բարակ խոտը ցողն աչերին։

Կ'երթամ աղբյո՜ւրը լույսին…
Ուղին երկա՛ր է. սալարկված է ուղին
Կայծքարերով, ցանկված՝ մուրտի փուշերով.
Ուղին շեղ է ճառագայթի մ'հանգունակ։

Աստուած արդար և յիրաւի,
Եւ ողորմած յամենայնի.
Հանդէս ունիմ բան մի վիճի,
Թէ դու լսես քո ծառայի։

Փափաքել եմ ի ջուրն, յուսով կու գնամ,
Թէ հասնիմ յայն աղբիւրն, որ կենդանանամ։
Ես խմեմ յայն ջրէն, ու հետ գոհանամ,
Թէ թողուն մէկ պահիկ, որ յինքն լողամ։