«Շնորհավոր...»
1917
Շնորհավոր
Իրեն պես նոր
Տարին ու օր
Իմ Թամարին.
Անվերջ, անհատ,
Առատ-առատ
Ու անարատ
Սերն ու բարին
Փըռվեն, փարեն,
Փըթթեն, բուրեն
Ամբողջ իրեն
Ճանապարհին։
Թեմաներ
Ստեղծագործության մասին
Հովհաննես Թումանյանի «Շնորհավոր...» բանաստեղծությունը (1917) սիրո մասին։
Ստեղծագործությունը պարունակում է 12 տող։
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1917 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 12
Ձեզ կարող է դուր գալ
Աշոտ Գրաշի Գարուն Երևան
Գարո՛ւն Երևան, սիրո՛ւն Երևան,
Վարդեր ես ճամփիս փռում, Երևա՛ն,
Ուր էլ գնամ, ուր էլ մնամ
Քեզ եմ հավիտյան սիրում, Երևա՛ն։
Վարդեր ես ճամփիս փռում, Երևա՛ն,
Ուր էլ գնամ, ուր էլ մնամ
Քեզ եմ հավիտյան սիրում, Երևա՛ն։
Երևանհայրենիք +2
Աշոտ Գրաշի Սիրո մեղեդի
Հայուհի գեղեցիկ,
Այս բարդու շվաքում,
Իմ հոգին գերեցին
Աչքերդ երկնագույն։
Այս բարդու շվաքում,
Իմ հոգին գերեցին
Աչքերդ երկնագույն։
սերկարոտ +1
Ավետիք Իսահակյան 1927 «Աչերդ՝ սև-հուր…»
Աչերդ՝ սև-հուր,
Հոգիս են կիզում,
Մազերդ՝ սև-սուր,
Սիրտս են թրատում։
Հոգիս են կիզում,
Մազերդ՝ սև-սուր,
Սիրտս են թրատում։
սերկիրք +1
Ավետիք Իսահակյան 1899 «Աղբյուրի մեջ մի մարալ…»
Աղբյուրի մեջ մի մարալ
Շուքն է տեսել եղնիկին —
Ու ման կուգա միալար
Մուրիկ-մուրիկ եղնիկին։
Շուքն է տեսել եղնիկին —
Ու ման կուգա միալար
Մուրիկ-մուրիկ եղնիկին։
սերկարոտ +3