«Ժայռի գլխին ես Արաքսին եմ լուռ դիտում…»
(Սոնետ XXXI)
«Մուտք» ժողովածու · «Սոնետներ» · 1948
Հայաստանին
Ժայռի գլխին ես Արաքսին եմ լուռ դիտում.
Նա գալարվում է, սողում է կարծես ցավից,
Դեմքին քսած մեռելային փայլուն կավիճ,
Ճամփան — երկար, ալիքը — կարճ ու վետվետուն…
Արարատը՝ անխոս վկան նրա ցավի,
Մյուս ափից ինձ հետ նայում է լուռ նրան…
Հասկանում ենք իրար անխոս ու անվարան
Ես՝ իմ, նա՝ իր սրտով — խորշով քարանձավի…
-Մայր իմ Արաքս, ջրերը քո ճողփել են շա՜տ —
Օտարոտի սմբակներից, շա՜տ են հորդել
Եվ քի՛չ է շատ, որ հոսել ես հանգիստ, ազատ։
Վերջին անգամ կփոթորկեն ջրերը քո —
(Ժամն այդ ահեղ ու ահալի մոտ է արդեն)
Ու կժայթքի Մասիսն հրով, ես՝ իմ երգով…
