Հովհաննես Թումանյան - Մեռա՜ն, մեռա՜ն… Եվ, ահա

Ագռավների գորշ թևերով
Աշունն եկավ միգաբեր
Ծաղիկ-սարե՜ր, երթաք բարով,
Դո՛ւք էլ, զանգակ-աղբյուրներ։

Ա՜խ, ալ-վարդի, սիրո վարդի
Չո՛ր փշերը մնացին…
Էն փշերը մատաղ սիրտըս
Քրքրեցին ու կերա՜ն.

Ա՜խ, անհուն սեր ես ունեի սրտիս մեջ,
Եվ վառ հավատ, ու բյուր հույսեր ունեի,
Բարձրաթռիչ, ինչպես արծիվ վեհափառ,
Կըսուրայի զառ թևերովս երկնի մեջ.

Ա՜խ, իմ սիրուս վառ գարունը թոշնեցավ,
Զառ վարդերս կոկոններում մընացին.
Դալար սրտիս սուրբ արցունքը քարացավ
Ու ծանրացավ սրտիս վրա դառնագին։