«Լուռ պարտեզում սըրտատըրոփ, սիրատենչ…»
1905
Լուռ պարտեզում սըրտատըրոփ, սիրատենչ
Իմ նազելուն սպասում եմ այս գիշեր.
… Շըշուկ ընկավ ահա վարդի, ծաղկանց մեջ.
Ծըփծփացին շուրջս մետաքս զառ փեշեր.
Իմ նազելուս շունչը քնքուշ ինձ շոյեց,
Կարոտավառ հպարտ կրծքին փարվեցի.
Ծով — մազերի բույրը անո՛ւշ ծավալվեց,
Աստղ — աչերին համբույրներըս վառեցի.
Շըրթներիցըս ալ — արյունը կաթկաթեց
Եվ բախտավոր, և երջանիկ լացեցի…
— Վա՛յ, քեզ, թըշվառ, ցընորքների խեղճ տըղա,
Ոչ ո՛ք չունիս, ոչ ո՛ք չըկա՝ քեզ մոտ գա…
1905, Ալեքսանդրապոլ
