Ավետիք Իսահակյան - «Ցերեկվա ոսկի լույսերը մեռան…»

1917

Ցերեկվա ոսկի լույսերը մեռան, Ծածկել է թևը մթին լռության Անտառ, լեռ ու ձոր։ Քնել են անդորր՝ Ուղիներ փոշոտ, կամուրջ սալհատակ՝ Անդուլ ծեծկըված կուռ ոտների տակ։ Սակայն մի հառաչ խորունկ, սրտագին՝ Լսում եմ անքուն այս խուլ գիշերին Հեռու մի տեղից. — Քո խոցված կրծքից, Իմ սո՛ւրբ հայրենիք՝ անարատ զոհի, Վեհ գաղափարի, պայքարի, մահի, — Խոսում ես հավե՛տ Խոցված սրտիս հետ…

1917, Ժընև

Թեմաներ
Սիրո մասին Իսահակյանը սիրո մասին Մահվան մասին Իսահակյանը մահվան մասին Հայրենիքի մասին Իսահակյանը հայրենիքի մասին Գիշերվա մասին Իսահակյանը գիշերվա մասին Հայաստանի մասին Իսահակյանը Հայաստանի մասին ՍոնետներԱվետիք Իսահակյանի սոնետներ

Ստեղծագործության մասին

Ավետիք Իսահակյանի «Ցերեկվա ոսկի լույսերը մեռան…» սոնետ բանաստեղծությունը (1917) սիրո և մահվան մասին։

Ստեղծագործությունը պարունակում է 14 տող՝ 6-8 տողանոց տներով։

Ժանր Սոնետ
Գրության թվական 1917 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 14

Ձեզ կարող է դուր գալ

Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

Բարի արագիլ

Ես ոչ անտուն եմ, ոչ էլ տարագիր,
Ունեմ հանգրվան,
Ունեմ օթևան,
Ազատ Հայրենիք, երջանիկ երկիր։
հայրենիքգարուն +2
Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

Գարուն Երևան

Գարո՛ւն Երևան, սիրո՛ւն Երևան,
Վարդեր ես ճամփիս փռում, Երևա՛ն,
Ուր էլ գնամ, ուր էլ մնամ
Քեզ եմ հավիտյան սիրում, Երևա՛ն։
Երևանհայրենիք +2
Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

Իմ դարի օրհներգը

Բարի լույս բոլոր ժողովուրդներին
Եվ բարի գիշեր,
Բարի լույս նրանց բյուր որդիներին
Եվ բարի գիշեր։
խաղաղությունմարդ +1
Աշոտ Գրաշի Աշոտ Գրաշի

Հայաստան աշխարհ

Հայաստան աշխարհ, դու մեր կարոտն ես, նոր կյանքով անմար,
Քո ճամփան հնում արնոտ ու քարոտ էր, դու ծաղկիր հիմա։
Ուր լինենք, հավետ մեր լույս փարոսը տունն է հայրենի,
Մաշտոցի հզոր լեզուն վառ հույսն է ամեն մի հայի։
Հայաստանհայրենիք +2