«…Եվ ո՛ւշ գիշերին հոգնած մի ալիք…»
1901
…Եվ ո՛ւշ գիշերին հոգնած մի ալիք
Լացով, հառաչով եկավ ու ընկավ
Գիրկը մայր — երկըրի…
Ա՜խ, ճակատս հոգնած ո՞վ շոյե պիտի.
Եվ ո՞ւմ սիրտն է բաց — այս հեռո՜ւ, օտա՜ր
Ափում ինձ համար…
1901, Վենետիկ
Ստեղծագործության մասին
Ավետիք Իսահակյանի «…Եվ ո՛ւշ գիշերին հոգնած մի ալիք…» բանաստեղծությունը (1901) մոր և գիշերվա մասին։
Ստեղծագործությունը պարունակում է 6 տող։
Ժանր Բանաստեղծություն
Գրության թվական 1901 թ.
Ժողովածու —
Տողերի թիվ 6
Ձեզ կարող է դուր գալ
Աշոտ Գրաշի «Եվ երբ գնում եմ ես օտարություն…»
…Եվ երբ գնում եմ ես օտարություն,
Քնքշորեն գրկած տանում եմ ինձ հետ,
Ձե՛զ, իմ հայրենի ա՜րտ ու արահե՜տ,
Եվ քե՜զ, կիրճերում հառաչող իմ գե՜տ։
Քնքշորեն գրկած տանում եմ ինձ հետ,
Ձե՛զ, իմ հայրենի ա՜րտ ու արահե՜տ,
Եվ քե՜զ, կիրճերում հառաչող իմ գե՜տ։
պանդխտությունհայրենիք +2
Ավետիք Իսահակյան · 1911 Աբու-Լալա Մահարի
Աբու-Լալա Մահարին,
Հռչակավոր բանաստեղծը Բաղդադի,
Տասնյակ տարիներ ապրեց
Խալիֆաների հոյակապ քաղաքում,
Հռչակավոր բանաստեղծը Բաղդադի,
Տասնյակ տարիներ ապրեց
Խալիֆաների հոյակապ քաղաքում,
միայնությունտխուր +4
Ավետիք Իսահակյան 1927 «Աչերդ՝ սև-հուր…»
Աչերդ՝ սև-հուր,
Հոգիս են կիզում,
Մազերդ՝ սև-սուր,
Սիրտս են թրատում։
Հոգիս են կիզում,
Մազերդ՝ սև-սուր,
Սիրտս են թրատում։
սերկիրք +1
Ավետիք Իսահակյան 1899 «Աղբյուրի մեջ մի մարալ…»
Աղբյուրի մեջ մի մարալ
Շուքն է տեսել եղնիկին —
Ու ման կուգա միալար
Մուրիկ-մուրիկ եղնիկին։
Շուքն է տեսել եղնիկին —
Ու ման կուգա միալար
Մուրիկ-մուրիկ եղնիկին։
սերկարոտ +3