Պետրոս Դուրյան - Սև՜, սև՜

Երբեմն հոգիս աստղի մը բոց Եվ թիթեռնի մ՚ուներ թևեր. Վերջալույսի նըման ամպոց Երազներ հո՜ւր ճակատս վառեր։ Արդ սառույցներ դառն արտոսրի Կը քարանան կուրծիս ներքև, Եվ բարդք ամպոց սևաթորմի Կ՚ուզեն խեղդել սիրտս ու արև։ Հազիվ քանի մ՚օրերն կյանքիս Ոսկեզօծեց իմ բախտը վատ, Որո՛նք եղան լոկ օվասիս Մեղմող կյանքիս դառն անապատ։ Մենանայի օրեր ցըվերջ Երբեմն՝ հովտի ծաղկանց և երկնի Ձյունափըթիթ ամպերուն մեջ, Կյանքի մրուրն ես թափեի։ Ծըծեի սե՜ր, ծըծեի կյա՜նք, Մինչ վերջալույսն կը հըրահրեր, «Մնաս բարովի» սա կարմրորակ՝ Տըխուր կըրակ և երկնի բոցեր։ Ունեի ես երբեմն առատ Վարդեր, առատ աստղեր նույնպես, Ճակատագիրս սև տեսավ շա՜տ, Բրցուց, քաղեց զ՚անոնք սրտես։ Ունեի ես իմ սիրուհին, Որո թեպետ աչքն էին սև, Սակայն սըգալ չը գիտեին… Հրեշտակ մ՚էր նե, հրեշտակ անթև։ Սև երազ մը օր մը դողդոջ Մըղեց զ՚իս սև՛ փոսի մ՚առջին, Ուր քար կտրած՝ սիրտ ի թընդոջ՝ Դագաղի մ՚աչքս հառած էին։ Ավա՜ղ ներա վարդքն ու աստղերն Լուռ պիտի տար կուլ այն սև փոս, Ցուրտ համբույր մը առի ճակտեն, Ներա վերջին ձոնն էր ափսո՛ս։ Եվ լըսեցի յայնժամ՝ թի թի Սև սև հողեր կոշտ թնդեցին Տըխուր քողքին վըրա փայտի… Դըժոխք մ՚անեծք այն սև՛ օրին։ Այն ցուրտ հողերն յ՚իմ դատարկ սիրտ Լըցուցին, փոսն գոցելնուն հետ՝ Եվ այս աշխարհն ալ անժըպիտ Գոցեցին իմ առջև հավե՜տ…։

Երբեմն հոգիս աստղի մը բոց Եւ թիթեռնի մ՚ունէր թեւեր. Վերջալոյսի նըման ամպոց Երազներ հո՜ւր ճակատս վառէր։ Արդ սառոյցներ դառն արտօսրի Կը քարանան կուրծիս ներքեւ, Եւ բարդք ամպոց սեւաթորմի Կ՚ուզեն խեղդել սիրտս ու արեւ։ Հազիւ քանի մ՚օրերն կեանքիս Ոսկեզօծեց իմ բախտը վատ, Որո՛նք եղան լոկ ովասիս Մեղմող կեանքիս դառն անապատ Մենանայի օրեր ցըվերջ Երբեմն՝ հովտի ծաղկանց ւ՚երկնի Ձիւնափըթիթ ամպերուն մէջ, Կեանքի մըրուրն ես թափէի։ Ծըծէի սէ՜ր, ծըծէի կեա՜նք, Մինչ վերջալոյսն կը հըրահրէր, «Մնաս բարովի» սա կարմրորակ՝ Տըխուր կըրակ ւ՚երկնի բոցեր։ Ունէի ես երբեմն առատ Վարդեր, առատ աստղեր նոյնպէս, Ճակատագիրս սեւ տեսաւ շա՜տ, Բրցուց, քաղեց զանոնք սրտէս։ Ունէի ես իմ սիրուհին, Որոյ թէպէտ աչքն էին սեւ, Սակայն սըգալ չը գիտէին… Հրեշտակ մ՚էր նէ, հրեշտակ անթեւ։ Սեւ երազ մը օր մը դողդոջ Մըղեց զիս սե՛ւ փոսի մ՚առջին, Ուր քար կտրած՝ սիրտ ի թնդոջ՝ Դագաղի մ՚աչքս յառած էին։ Աւա՜ղ ներա վարդքն ու աստղերն Լուռ պիտի տար կուլ այն սեւ փոս, Ցուրտ համբոյր մը առի ճակտէն, Ներա վերջին ձօնն էր ափսո՛ս։ Եւ լըսեցի յայնժամ՝ թի թի Սեւ սեւ հողեր կոշտ թնդեցին Տըխուր քօղքին վըրայ փայտի… Դըժոխք մ՚անէծք այն սե՛ւ օրին։ Այն ցուրտ հողերն յ՚իմ դատարկ սիրտ Լըցուցին, փոսն գոցելնուն հետ՝ Եւ այս աշխարհն ալ անժըպիտ Գոցեցին իմ առջեւ յաւէ՜տ…։