Պետրոս Դուրյան - Սիրեցե՛ք զ՚միմյանս

Վարդակարմիր Գողգոթային վեհ գագաթ Միշտ փալփըլող, սիրո անշե՛ջ ճառագայթ, Դեռ կըսպասե՞ս թափել սրտից քու սըլաք. Զ՚ո՞վ կը հըսկես, վիհ և անդու՞նդ, թե կըմախք. Ո՞ր սև ժայռից մեջ մարեցավ այն բեկբեկ Բարբառն վըսեմ, թե «ըզմիմյանս սիրեցե՛ք»։ Ծածկե ամպով կարմիր կողերդ, Գողգոթա՛, Եվ թող խայտան ցավոտ ոսկերք սև Հուդա…։ Ժանգոտ ու գուլ թուրերն առին կարմիր փայլ, Նոր կրոնին հետ արյան հեղեղն առավ քայլ… Թնդանոթին առջի բոմբյունն խեղդեց սեգ Զհագագըն քաղցր, թե «ըզմիմյանս սիրեցե՛ք»։ Մարդազոհով Վատիկանի մըխացին Ծխնելույզքը, կամարքը «փա՜ռք» գոռացին, Փոխ-Քրիստոսք խաչն ըրին դաստակ կացինի՝ Սև դրոշ մը ատելության արյունի. Դարուց մոխրեն կամ ամպերեն հուսա հեք Զրկյալն լըսել, թե «ըզմիմյանս սիրեցե՛ք»։ Տնանկին դամբանը կ՚անհետի ոտնակոխ, Տընակին մեջ մարի առկայծ կանթեղն հող, Այն մութին մեջ նոթի տըղեկք կը հեծեն, Դղյակըն խրախ մինչև լույս ջահք կը հյուծեն, Հարուստին կառք ժխորով կ՚անցնի սըրարշավ, Հեքին դագաղն իր գերեզմանն լուռ իջավ…։ Գեթսեմանին իջնող հրեշտակն դալկահար, Որ գեղ, ծաղիկ, արցունք ու փառք չը ճանչնար՝ Նորա ցուրտ գոգն աղքատը սոսկ կ՚ըսփոփի, Ճոխն ու տընանկ պատանին մեջ կ՚ըլլան մի. Կայծակնաթև թե մըռընչեն մրըրիկներ Թե «սիրեցե՛ք զ՚իրար», հեքն հոս չեն սիրեր։

Վարդակարմիր Գողգոթային վեհ գագաթ Միշտ փալփըլող, սիրոյ անշէ՛ջ ճառագայթ, Դեռ կը սպասե՞ս թափել սրտից քու սըլաք. Զո՞վ կը հըսկես, վիհ եւ անդո՞ւնդ, թէ կմախք. Ո՞ր սեւ ժայռից մէջ մարեցաւ այն բեկբեկ Բարբառն վըսեմ, թէ «ըզմիմեանս սիրեցէ՛ք»։ Ծածկէ ամպով կարմիր կողերդ, Գողգոթա՛, Եւ թող խայտան ցաւոտ ոսկերք սեւ Յուդա…։ Ժանգոտ ու գուլ թուրերն առին կարմիր փայլ, Նոր կրօնին հետ արեան հեղեղն առաւ քայլ… Թնդանօթին առջի բոմբիւնն խեղդեց սէգ Զհագագըն քաղցր, թէ «ըզմիմեանս սիրեցէ՛ք»։ Մարդազոհով Վատիկանի մըխացին Ծխնելոյզքը, կամարքը «փա՜ռք» գոռացին, Փոխ֊Քրիստոսք խաչն ըրին դաստակ կացինի՝ Սեւ դըրօշ մը ատելութեան արիւնի. Դարուց մոխրէն կամ ամպերէն յուսայ հէք Զըրկեալն լըսել, թէ «ըզմիմեանս սիրեցէ՛ք»։ Տնանկին դամբանը կ՚անհետի ոտնակոխ, Տընակին մէջ մարի առկայծ կանթեղն հող, Այն մութին մէջ նօթի տըղեկք կը հեծեն, Դղեակըն խրախ մինչեւ լոյս ջահք կը հիւծեն, Հարուստին կառք ժխորով կ՚անցնի սըրարշաւ, Հէքին դագաղն իր գերեզման լուռ իջաւ…։ Գեթսեմանին իջնող հրեշտակն դալկահար, Որ գեղ, ծաղիկ, արցունք ու փառք չը ճանչնար՝ Նորա ցուրտ գոգն աղքատը սոսկ կ՚ըսփոփի, Ճոխն ու տընանկ պատանին մէջ կ՚ըլլան մի. Կայծակնաթեւ թէ մըռնչեն մրըրիկներ Թէ «սիրեցէ՛ք զիրար», հէքն հոս չեն սիրեր։